Mijn bevallingsverhaal

bevallingsverhaal fedde

Op maandag 25 juli is onze zoon Fedde geboren! Ondanks de zorgeloze zwangerschap, liep de bevalling wat anders dan dat we gehoopt hadden. Vandaag deel ik hier mijn bevallingsverhaal. Omdat ik het zelf op geschreven wil hebben en het hier een plekje wil geven.

Minder leven
Op zondag 24 juli merkte ik op dat ik Fedde niet zoveel voelde bewegen als anders. Normaliter was hij ‘s ochtends al actief als ik wakker werd, vandaag voelde ik hem niet. Ik maakte me niet ongerust: hij had wel eens vaker een rustigere dag. Toen hij de gehele zondag rustig bleef, begon ik me af te vragen of dit normaal was. Een enkele keer voelde ik een klein schopje, maar de overduidelijke bewegingen bleven uit. Nadat ik bewust op bed ben gaan liggen om hem te kunnen voelen, kwam er weer een teken van leven. Mijn zorg was dus vast overbodig. Ik besloot mijn onrustige gevoel los te laten.

Op maandag 25 juli, de uitgerekende datum, voelde ik Fedde gelukkig bij het wakker worden bewegen, fijn! Ik voelde mij deze dag erg goed. Ik ben even de stad in geweest voor wat boodschappen en poetste wat laatste dingen op Fedde’s kamer. Op straat vroegen mensen me hoelang het nog zou duren totdat de baby er zou zijn. Kon vast niet lang meer duren met zo’n bolle buik! Vol overtuiging meldde ik dat hij vast nog heerlijk zat en niet van plan was om al te komen. Ik hoopte dat hij voor het einde van de week geboren zou worden.

Op controle bij de verloskundige
Om 15.15 uur moest ik me melden bij Verloskundig Centrum Bommelerwaard voor de 40 weken controle, die dit keer gepland stond bij Sanne.  Een van de eerste vragen die Sanne mij stelde, was of ik de baby goed voelde bewegen. Ik gaf aan dat ik het gevoel had dat hij gisteren en vandaag wat minder bewoog, zonder dat ik me direct zorgen maakte. Maar wat is minder bewegen? Sanne stelde voor dat ik de komende 6 uur goed in de gaten zou houden of en hoe vaak ik de baby voelde bewegen. Mocht dat niet zo zijn, dan moest in contact opnemen met de praktijk zodat zij me door kon verwijzen naar het JBZ voor het maken van een CTG scan. Sanne merkte dat ik het lastig vond om te bepalen wat ‘te weinig beweging’ is en besloot alsnog om ons direct naar het JBZ te sturen voor een CTG. Waarschijnlijk zouden we daarna weer gerust gesteld naar huis kunnen… Thuis haalden we snel nog even de patientenpas op, voordat we naar het JBZ vertrokken. Ik vroeg nog aan Han of we de ‘vluchttas’ mee moesten nemen. Samen lachten we en beantwoordde we de vraag met: ‘nee joh, we zijn vast zo weer thuis!’

bevalling fedde ctg

Van CTG scan naar een spoed keizersnede
Eenmaal aangekomen in het JBZ werd ik om 16.50 aangesloten op de CTG met de mededeling dat ze de baby een half uur zouden monitoren. In eerste instantie zag de hartslag van Fedde er goed uit: rond de 150. In dit half uur grapten we wat en maakten zelfs nog snel een foto en geluidsopname van het hartje, niet wetende dat de avond een andere wending zou krijgen. Na een half uur stond een arts assistent in onze kamer, met de mededeling dat zijn hartslag weliswaar stabiel was maar te vlak. Ik had met regelmaat harde buiken en tijdens de harde buiken zakte de hartslag wat omlaag. Ze zien liever af en toe een piek omhoog. Daarom werd er besloten een echo te maken. Bij het maken van de echo viel ons al snel op dat de metingen die ze deed niet correspondeerden met de termijn van de zwangerschap. Fedde bleek onverwachts klein. Of wij dat wisten, was de vraag. Maar natuurlijk niet, op de groei echo met 32 weken leek Fedde een gemiddelde baby te zijn. Dat was dus enorm schrikken. Voorzichtig liet de arts assistent het woord ‘keizersnede’ vallen. Ondanks dat ze eerst nog een half uur wilde monitoren en er nog geen sprake van was, zag ik Han wit wegtrekken. Zelf bleef ik nuchter: hij is voldragen, 40 weken, als hij het buiten mijn buik veel beter heeft dan in mijn buik, dan snap ik dat een keizersnede een realistische optie is. Maar tot me door dringen dat dit de invulling van de avond zou kunnen worden, deed het niet. In het volgende half uur aan de CTG zagen Han en ik samen dat wederom de hartslag van Fedde niet af en toe omhoog piekte. Wat zou er nu gaan gebeuren? Nog voor we er erg in hadden, stond dit keer de gynaecoloog op onze kamer. Nadat zij zich voorstelde, volgde de mededeling dat het er naar uit zag dat de baby het niet meer zo goed had in mijn buik. De bevalling inleiden was geen optie: dat zou minstens 12 uur duren aangezien ik slechts 1 centimeter ontsluiting had en die tijd was er niet. Daarom was er besloten Fedde te gaan halen, en wel direct. Fedde zou geboren gaan worden via een spoed keizersnede. We werden voorbereid dat er op de OK ook een kinderarts klaar zou staan. De gynaecoloog zou de baby aan mij laten zien en vervolgens zou hij door de kinderarts worden meegenomen en onderzocht. In het slechtste geval zou ik hem daarna even niet zien. Met de mededeling dat ze ons over een kwartier op de OK zou zien, verliet de gynaecoloog de kamer. Een kwartier? Gaat dat zo snel? Ondertussen werden er al laatjes open getrokken om de spullen voor het aanprikken van een infuus tevoorschijn te halen. Ik mocht nog net even naar het toilet. Daar stonden we dan, zonder ‘vluchttas’ en overrompelt door het nieuws. Dit kwam wel erg rauw op ons dank en ging wel erg snel. Ik weet nog goed dat ik in tranen uitbarstte en niet wist waar ik het zoeken moest. Het ging allemaal zo onverwachts, anders en snel. Ook op de OK vloeide de tranen. Waarom moest dit ons overkomen na zo’n pracht zwangerschap? En nog belangrijker: hoe maakt ons mannetje het? Is hij sterk genoeg?

De geboorte
Op de OK zou slechts eenmalig geprobeerd worden om een ruggenprik te zetten. Omdat ik de ziekte van Bechterew heb, wisten ze niet of dit zou gaan lukken. Mocht dit niet lukken, dan zou de keizersnede onder algehele narcose plaatsvinden, omdat er haast geboden was. Gelukkig bleek ik een heel kundige anesthesist te treffen, die de ruggenprik in een keer heeft kunnen zetten. Ik kon gelukkig bewust aanwezig zijn bij de geboorte van Fedde! Ik weet nog goed dat ik op de OK vroeg hoelang het zou gaan duren voordat hij er zou zijn. Vol overtuiging werd de vraag beantwoord met een: “nou, het kan in zo’n 5 minuten mevrouw!” Binnen no-time was Fedde er en hoorde we gelukkig een eerste huil! Hij leeft! Snel werd hij aan mij getoond en vertrok hij naar de kinderarts, samen met Han. Ik weet nog dat ik alleen zijn billetjes gezien had, dus geen flauw benul had hoe het mannetje eruit zag. Tussen het arriveren op de OK en de geboorte van Fedde zat nog geen half uur! Terwijl de placenta werd verwijderd, de wond schoongemaakt en de hechtingen werden gezet, kwam Han vol trots met Fedde gewikkeld in doeken terug op de OK. Wat een geruststelling! Slechts heel even heeft hij een zuurstof maskertje op gehad. Zijn APGAR scores waren een 7 en 9. Hij deed het naar omstandigheden erg goed en hoefde ondanks zijn lage geboortegewicht niet in een couveuse! Wat was ik gelukkig om hem te zien en zo trots op dit stoere, sterke mannetje! Even voelde het heel gek om hem vast te houden. Omdat het allemaal zo snel ging, heb ik geen kans gehad om me in te stellen op zijn naderende geboorte. Ik kon dit alles nog geen plaatsje geven. Maar hij was er echt: onze zoon, geboren uit mijn buik!

bevallingsverhaal fedde

Terwijl ik op de uitslaapkamer lag bij te komen, is Han met Fedde naar de kraamafdeling gegaan. Hij bleek zich wat lastig op temperatuur te kunnen houden en ook bleek zijn glucosewaarde erg laag. Deze waarde zakte gedurende de avond vorderde nog verder, waardoor uiteindelijk rond middernacht besloten is om een infuusje te prikken bij Fedde voor het toedienen van glucose. Terug op de kraamafdeling konden we gelukkig de familie bellen om te vertellen dat ze opa en oma geworden zijn van een prachtig mannetje genaamd Fedde. Nog diezelfde avond kwamen zij langs om het mannetje te bewonderen en onze spulletjes te brengen.

Kraamweek in het ziekenhuis
Gedurende de dagen in het ziekenhuis sterkte ik snel aan. De wond zag er vanaf het begin af aan erg mooi uit, maar mijn buik deed verschrikkelijk zeer. Een keizersnede is natuurlijk ook niet niks. De eerste nachten heb ik niet tot nauwelijks geslapen. Niet alleen vanwege de pijn, maar met name vanwege dit avontuur. Telkens als ik mijn ogen dicht deed zag ik de hectische uren voorbij flitsen en hoorde ik artsen zinnen herhalen die enorm hard zijn binnengekomen: ‘Hij heeft het niet meer zo goed’, ‘we waren er op tijd bij’, ‘we hadden niet tot morgen kunnen wachten’ etc. Fedde’s glucose waarde werd gedurende het verstrijken van de week steeds stabieler. Op donderdag is zijn infuus verwijderd en mocht hij laten zien of hij het zonder zou redden. Gelukkig bleek ons mannetje wederom enorm sterk en bleef de waarde stabiel. Voordat we naar huis zouden gaan, zouden zowel de artsen als wijzelf graag zien dat hij in de groei zou zitten. In het weekend dat volgde werd zijn gewicht stabiel en zagen we een kleine groei. Op maandag 1 augustus mochten we naar huis!

fedde ziekenhuis

Dankbaar
Ik ben verloskundige Sanne Jansen enorm dankbaar voor haar adequate handelen en het doorverwijzen naar het ziekenhuis. Zonder haar had de geboorte van Fedde wellicht een andere wending gekregen. Daarnaast ben ik ook erg te spreken over het doorpakken van gynaecoloog van der Leeuw en de kundige adviezen die wij gedurende de kraamweek in het ziekenhuis van kinderartsen Jira en Van Steenbergen én van de verpleging van de Couveuse afdeling gekregen hebben. Han was gedurende de week in het ziekenhuis 24/7 welkom en kon blijven slapen. Niet alleen heel prettig om het op die manier samen een plekje te kunnen geven, maar ook heel praktisch vanwege de zorg voor Fedde. Wat de oorzaak is geweest van het minder leven en het feit dat Fedde zo klein bleek te zijn, is ons nog niet bekend.

Hij is prachtig!
De geboorte van Fedde heeft een enorme impact op ons beide gehad, die we langzaam aan het verwerken zijn. Een spoed keizersnede is niet niks. Ondanks dat het geen enkele zin heeft om me af te vragen wat het gevolg zou zijn geweest als de verloskundige ons niet had doorgestuurd, speelt dit toch zo af en toe door mijn hoofd. In de laatste weken van de zwangerschap heb ik nog gezegd dat ik het een domper zou vinden als de bevalling zou eindigen in een keizersnede. Inmiddels had ik na 9 maanden zwangerschap hier namelijk veel vertrouwen in gekregen. Nu zeg ik oprecht dat ik dankbaar ben dat Fedde op deze manier geboren is. Mama is een prachtig mannetje en litteken rijker. So be it. De bevalling is anders gelopen dan gehoopt. Maar uiteraard ben ik niet minder gelukkig dan wanneer het anders was gelopen. En ondanks dat ik nu weet dat een prachtige zwangerschap ook zo vol spanning en onzekerheid kan eindigen, zou ik het avontuur zo weer aangaan. Fedde is er na al die weken eindelijk en hij is prachtig!

fedde 3 weken

Inmiddels zijn we alweer ruim een maand thuis en proberen we thuis ons ritme te vinden. Fedde is een dapper en stoer mannetje dat inmiddels alweer flink gegroeid is. En nog steeds is hij mijn kleine miniman! 🙂 Nu nog zorgen dat we zijn krampjes onder controle krijgen zodat hij ook wat meer de rust kan vinden (en mama en papa ook!) en al zijn energie in zijn groei kan zitten.

De wereld is sinds 25 juli 2016 weer een prachtig mensje rijker. Wat zijn wij enorm trots op Fedde en zo dankbaar dat hij er is! Mama is verliefd! <3

Liefs,
Jerney

Ps. Ik ben benieuwd wie dit bericht van circa 2000 woorden helemaal gelezen heeft. Sorry, korter kreeg ik het echt niet, haha!

46 gedachtes over “Mijn bevallingsverhaal

    • Hermien Braspenning zegt:

      Wat een herkenbaar verhaal! Mijn jongste dochter werd ook met een spoed keizersnee geboren, maar wel 44 jaar geleden. De begeleiding na de operatie was dus wel wat anders! Ze is nu zelf moeder van drie dochters, zonder keizersnee!

      • Jerney zegt:

        Ik kan me voorstellen dat de begeleiding 44 jaar geleden wel anders was, Hermien! En wat vliegt de tijd, je bent oma! Geniet ervan, volgens mij is dat ook prachtig!

  1. Natasja zegt:

    Je mag heel trots zijn ondanks dat alles anders liep. En heb alle 2000 woorden gelezen hahahahaha. Geniet van jullie prachtige zoon en alle geluk samen .

  2. Patricia zegt:

    Helemaal gelezen en tranen in m’n ogen! Wat een heftig eind van je zwangerschap en ik kan me voorstellen dat je dat een plek moet geven. Maar zo mooi geschreven en gelukkig zo’n mooi en fijn einde! Heel veel geluk met jullie kleine mannetje!

  3. Ada veenstra zegt:

    Ik heb het aandachtig gelezen met kippenvel op mijn armen,maar ik vind het heel goed dat je het opgeschreven hebt ,dat is ook beter om deze voor jullie spannende tijd en plaats tegen.ik wens jullie alle goeds toe met jullie miniman😍😍

  4. Rosanne zegt:

    Hallo Jerney, gefeliciteerd met jullie prachtige zoon Fedde! Wat een mooi kindje zeg…! Ik zag je blog toevallig via Facebook. Ziet er professioneel en mooi uit! We hebben elkaar eens ontmoet op Floortjes babyshower, alweer een tijd geleden.
    Wat heb je het verhaal van je bevalling goed verwoord. Herkenbaar voor mij, ik heb ook een spoedkeizersnede gehad uiteindelijk. Ik moest net als jij verwerken wat me was overkomen. Heel je ‘planning’ is in duigen gevallen. Voor zover je die kunt maken natuurlijk.
    Inmiddels ben ik, net als jij, bezig met moeder zijn. De herinnering aan de bevalling wordt steeds vager. De gynaecoloog zei over mijn litteken “het is net een grote glimlach, want er is een nieuw leven uit gekomen” en zo zie ik het nu ook.
    Hopelijk gaat alles goed met Fedde, en jou.
    Geniet van jullie gezin!

    • Jerney zegt:

      Hi Rosanne, dank voor je bericht!Je hebt gelijk wat betreft het litteken, zo zie ik het ook! Uiteindelijk is het allerbelangrijkst dat de nieuwe mensjes goed en gezond op de wereld komen!

  5. Wendy zegt:

    Nou ik heb het hele bericht gelezen hoor!Heftig hoe het allemaal kan lopen,daar kan je je niet op voorbereiden!Maar wat geweldig heb je het gedaan!En met Han zijn hart is duidelijk ook alles in orde!
    Cliché maar zoooo waar;geniet want jouw miniman is zo groot!

  6. Margreet ( moeder barry) zegt:

    Hoi jerney wat een verhaal ik heb het helemaal gelezen en snap heel goed dat je dit wilde vertellen en wat een mooie mannetje geniet samen van hem liefs margreet

  7. Nicole zegt:

    Mooi hoe je het beschrijft Jerney! En natuurlijk hebben jullie tijd nodig om dit op zijn plek te krijgen.
    Ben heel benieuwd om Fedde binnenkort te zien.

  8. Siegrun Maeyaert zegt:

    Dag Jerney,
    Mooi om jouw verhaal te lezen ! Mij heb je geboeid !
    blij dat alles uiteindelijk goed verlopen is. Deze ervaring maakt jullie ongetwijfeld sterker !
    Geniet elke dag opnieuw van jouw gezinnetje en laat jullie liefde voor elkaar een warm nest voor Fedde zijn !
    Lieve groetjes,
    Siegrun

  9. Lydia zegt:

    Lieve Jerney, wat een prachtige weergave van deze ingrijpende ervaring! Knap om er zo over te kunnen schrijven!! Bijzonder dat alles zo gelopen is.. En, dat mag ook gezegd worden; jij en Han zijn het mooiste ouderpaar wat jullie Fedde zich kan wensen. Liefs, Lydia

  10. Ellen zegt:

    Hoi jerney,

    Ik heb het ook helemaal gelezen hoor, mooi en interessant verhaal over hoe je bevalling verlopen is. Je kent me verder niet, maar ik ben een ex collega van je moeder en heb ook bij de DA op de helftheuvel gewerkt, wist van haar dat je zwanger was en heb je blogs op je website steeds gelezen. Ik ben zelf namelijk ook zwanger, op het moment 36 weken en 4 dagen….laatste loodjes zijn dus aangebroken…..spannend! Vandaar dat ik het ook leuk vond om jouw verhalen en zwangerschapsupdates te lezen. Fijn dat alles goed gaat met jullie miniman. Echt een mooi mannetje op de foto’s. Geniet ervan!

    Groetjes Ellen van Mourik-van Eldik

  11. Christina zegt:

    Wat een mooi verhaal Jerney. Ook ik heb het helemaal gelezen. Ik had je berichten via Facebook, snapchat en instagram allemaal al gelezen en nu via je blog. Geniet lekker van jullie lieve mooie miniman Fedde.
    Groetjes Christina

  12. Sanne Jansen zegt:

    Lieve Han en Jerney,

    Natuurlijk kende ik jullie verhaal, maar wat hebben jullie dit mooi opgeschreven! Een klein traantje moest ik wel wegpinken 😉 Dit zal zeker bijdragen aan de verwerking van jullie avontuur. En wat een eer om zo vermeld te worden. Dat sterkt mij in mijn vak en de keuzes die ik moet maken die soms deels op gevoel gebaseerd zijn.

    Ik wens jullie heel veel geluk met jullie prachtige kleine miniman.

    Sanne Jansen

  13. Anja Monshouwer zegt:

    Tuurlijk lees je dit verhaal helemaal uit. Super heftig (moest natuurlijk janken, ben een softie sinds kleine Ian er is), maar met een mooi mannetje als resultaat. Hoop dat je je weer snel helemaal de oude voelt. En die verliefdheid wordt alleen maar erger kan ik je vertellen… Geniet van je mooie mannetje!! Voor je het weet…. Tis cliché, maar nu Ian na 10 mnd voor het eerst los staat…zo snel gaat het dus….

  14. Tine van wijk zegt:

    Wat een mooie verhaal ik heb het ook helemaal gelezen dat je zo iets mee kan makken in zoon korte tijd nu gewoon genieten met zin 3 jes

  15. Adrie zegt:

    Het is jullie verhaal jullie ervaring jullie kind geboren uit warme liefde, ik wens jullie met drieën een geweldig gezinsleven geniet van en met elkaar.

  16. Gustav Breuer zegt:

    BesteJerney,
    Ik ken je niet (je man wel). Kwam toevallig in je verhaal terecht. En hoewel mijn koppeltje inmiddels 13 wn 11 jaar is, bracht het me terug naar die spannende rijd van hun geboorte. Dank voor het mooie delen van je ervaring. Ik heb het adrmloos gelezen.
    Gustav

    • Jerney zegt:

      Hi Gustav, leuk dat je op mijn blog terecht gekomen bent! Cliche maar waar: kinderen zijn zo groot! En dan heb je ook zo’n prachtdochter die een grote rol in de dansvoorstelling mocht vervullen afgelopen april, je moet wel trots geweest zijn! Geniet van je kids, volgens mij moet elke levensfase met hen weer prachtig zijn!

  17. lenie zegt:

    Wat een belevingvo8r jullie beide. Ik heb het met ingehouden adem gelezen. Fijn dat tv het goed gaat met fedde en zeker ook met jou jerney. Ikwens jullie alle 3 een gezond leven. Geniet van elkaar.

  18. Sheilah Venrooij zegt:

    Mooi geschreven, ik heb het helemaal gelezen. Emotioneel verhaal. Ik hoop voor jullie dat Fedde nu goed aan het groeien is.
    Wij lagen naast jullie op de couveuse afdeling met onze dochter Fenne.
    Geniet van jullie mooie mannetje.
    Groetjes Sheilah

    • Jerney zegt:

      Hi Sheilah,

      Wij lagen naast elkaar, maar hebben elkaar nooit gezien! Gek eigenlijk, he? Met Fedde gaat het erg goed: hij groeit als kool! Hopelijk gaat het met Fenne ook goed? Lekker genieten doen we zeker, jullie ook he! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *