Mijn voedingsverhaal: als moedermelk niet meer het beste is

voedingsverhaal_fedde_kolven

25 juli 2016. De mooiste dag van mijn leven. Ik lig op de operatietafel en voordat ik het weet is mijn zoon Fedde geboren. De gynaecoloog showt me vluchtig mijn baby en ergens in de ruimte hoor ik iemand zijn geboortegewicht uitspreken. Fedde is geboren als een dysmatuur kindje: hij heeft een te laag geboortegewicht voor de duur van de zwangerschap. Nu weet ik het zeker: ik wil niets liever dan borstvoeding geven.

Enkele minuten later komt mijn man met onze zoon in zijn handen de OK weer op. Fedde is gewikkeld in doeken, hij hoeft dus niet in de couveuse. Wat een opluchting! Even lig ik bij te komen van de spoed keizersnede in de uitslaapkamer, met Fedde rustend op mijn borst. Ze laten mij hier nog niet gaan, maar al snel verlaat mijn zoon met papa de ruimte en gaat op weg naar de kraamafdeling. Met opgedroogde tranen op mijn wangen door de onverwachte wending van de dag, mag ook ik uiteindelijk deze ruimte verlaten. Uiteraard met glimlach, want Fedde is er en voor het eerst realiseer ik me dat ik moeder geworden ben. Met gezonde spanning word ik door de gangen van het ziekenhuis gereden: zo dadelijk zie ik mijn zoon weer en eten we er een beschuit met muisjes op. Ik ben er klaar voor om hem aan de borst te gaan leggen. Zou het lukken om borstvoeding te geven? Eenmaal aangekomen op de kraamafdeling blijkt hij al een flesje kunstmelk op te hebben. Er wordt mij medegedeeld dat dit noodzakelijk is: zijn temperatuur en glucosewaarde blijken (te) laag. Op foto’s is vastgelegd hoe hij zijn eerste flesje drinkt. Ik kijk naar de plaatjes. Er wordt die avond niet meer aan de borst gedronken: hij heeft zijn krachten nodig om aan te sterken. Zo had ik mij het eerste voedingsmoment niet voorgesteld.

voedingsverhaal_kolf

Om de borstvoeding op gang te brengen, begin ik de volgende ochtend met kolven onder toeziend oog van een behulpzame verpleegkundige. Al mijn gêne ben ik de afgelopen 24 uur verloren. Terwijl ik de flesjes tegen mijn borsten houd en enorm moet wennen aan het zoemende geluid van het kolfapparaat, vallen de eerste druppels. Colostrum, vol antistoffen en antioxidanten, klaar om aan mijn miniman te geven. Juist omdat hij zo klein is, vind ik het geven van moedermelk enorm belangrijk. Ook gedurende de dagen die volgen blijkt het kolfapparaat mijn beste vriend. Den Eelder is er niets bij 😉 Kolvend in de ziekenhuiskamer sta ik artsen en verpleegkundigen te woord. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is en ik niet anders gewend ben. Fedde heeft zijn energie hard nodig om te groeien en dus drinkt hij slechts enkele minuten aan de borst, waarna hij nog een flesje kunstvoeding krijgt en ik kolf. Eenmaal thuisgekomen uit het ziekenhuis helpt de kraamhulp ons op weg. Mijn productie is niet voldoende om Fedde in zijn behoefte te voorzien en daarnaast mag zijn groei een boost krijgen. Samen besluiten we dat ik de komende dagen om de twee uur kolf om de productie te verhogen, dat Fedde niet aan de borst drinkt om energie te sparen en dat hij de gekolfde melk aangevuld met kunstvoeding uit de fles krijgt. In deze verlengde kraamweek kolf ik gemiddeld zo’n 4 tot 5 uur per dag, terwijl ik mijzelf afzonder in de slaapkamer kijkend naar Dr. Phil, Say yes to the dress of elk ander willekeurig programma. 4 a 5 uur per dag is een fikse aanslag op je kostbare tijd, naast het geven van de fles zelf, ontvangen van kraambezoek, herstellen en je draai zien te vinden. Niet iedereen in onze naaste omgeving realiseert zich hoe intensief dit is. Bezoek houden we bewust nog maar even af.

voeding_kolven

Ik gebruik oxcytocine neusspray, drink borstvoedingsthee, slik borstvoedingscapsules en gebruik warme kompressen om de melkproductie te verhogen. In de weken die volgen neemt de hoeveelheid afgekolfde melk toe, maar is dit nog steeds onvoldoende om Fedde in zijn dagelijkse behoefte te voorzien. Er zit meer ritme in het kolven en het cluster kolven laat ik achterwege, zodat het kolven me in totaal slechts 3,5 uur per dag kost. Hoewel de hoeveelheid gekolfde melk toeneemt, begint Fedde ook meer te drinken en blijf ik achter de feiten aanlopen. Het voelt als het proberen te rennen van een PR tijdens een marathon, waarbij je door externe omstandigheden de finish niet kunt halen. En toch doe ik het met liefde: om onze kleine man te kunnen voorzien van hetgeen wat het allerbeste voor hem is: moedermelk. Dat de 1,5 maand na zijn geboorte dubbel zo intensief zijn voor mij omdat ik én herstellende ben van de keizersnede én dubbel tijd kwijt ben met voeden en kolven, neem ik op de koop toe. Hij verdient het.

voedingsverhaal_borstvoeding_kolven

De afgelopen weken tobden we wat met Fedde zijn voeding. Ons tevreden mannetje veranderde in een draakje dat niet meer wilde slapen, niet meer tevreden was en het grootste gedeelte van de dag huilde. Naast het fulltime kolven, het voeden per fles én het proberen te troosten kwam er nu nog een nieuwe uitdaging bij: het elimineren van de oorzaak van zijn onrustige gedrag. Verschillende flessen hebben we getest, speentjes verwisseld en middeltjes tegen krampjes geprobeerd. We analyseerden zijn gedrag na het geven van een fles kunstmelk óf een fles moedermelk. Geen lijn in te trekken. Uren zocht ik op Google naar een mogelijke oorzaak en de sleutel tot succes. Kansloos. Totdat we op advies van de kinderarts besloten over te gaan op andere, hypo allergene kunstvoeding. Binnen een dag hadden we ons oude mannetje terug! De rust keerde weder en al snel kon er gestart worden met het aanbrengen van een dag- en nachtritme. De komende dagen zou hij enkel kunstvoeding krijgen, maar ik bleef kolven. Want wie weet zou alleen de kunstvoeding het probleem zijn en niet de moedermelk. Na de eerste succesvolle week besloten we drie dagen lang één fles moedermelk per dag te geven om te kijken hoe hij hierop zou reageren. Licht gespannen gaf ik hem deze flessen, trots dat ik hem dit kon geven. In de tussentijd werd er in de vriezer een voorraad opgebouwd, vast handig voor later. Een uur of anderhalf tot 2 na de flessen moedermelk werd Fedde onrustig. Kronkelen, jammeren, huilen en niet kunnen of willen slapen. Zou hij dan toch ook reageren op moedermelk? Hard maken kan ik het niet en Fedde kan het me helaas nog niet vertellen. Maar mijn onderbuikgevoel zegt dat hij hier niet blij van wordt. En ik heb geleerd meer te vertrouwen op mijn gevoel. En dus ben ik gestopt met het geven van afgekolfde moedermelk. Ik gooi de handdoek in de ring, met pijn in mijn hart. Zes en een halve week heb ik het volgehouden, zo’n 161 uur heb ik in totaal gekolfd. Hoewel ik het kolfapparaat meerdere malen vervloekt heb (er gaat niets boven live voeden, dan ‘knoei’je tenminste niet), vond ik het enorm fijn om hem dit te kunnen geven. Als compensatie, omdat een natuurlijke bevalling niet voor ons was weggelegd en het fulltime aan de borst drinken niet geslaagd is.

borstvoeding_kolven_stoppen

Het voeden van je pasgeboren kindje is een heuse dagtaak, ware het niet dat ik mij vooraf niet realiseerde hoe intensief het kan zijn. Een traag en moeilijk op gang komende productie kost veel tijd en energie. Ik kolfde als compensatie van een onwenselijke situatie. Heel graag wilde ik dit laten slagen. Net nu de productie aardig op gang lijkt, ben ik úit het veld geslagen. Omdat mijn miniman er niet goed op reageert. Iedere moeder wil een tevreden kind en dus is dit voldoende reden om er mee te stoppen. En toch voelt het alsof ik gezakt ben voor mijn rijexamen, alsof ik de finish niet gehaald heb van die ene marathon. Maar het is goed zo. Want ons dagritme was aardig om die melkmachine heen gebouwd. En daar is dus niets moois of lieflijks aan: enkel hardcore aankoppelen, afvoeren en afkoppelen. Iets wat je met liefde doet om je kind het allerbeste te kunnen bieden. Totdat het allerbeste niet meer voldoet.

Met een traan en een lach kijk ik terug op dit avontuur. Een gesloten hoofdstuk, een prachtige herinnering. Voor de moeders onder ons: hoe kijken jullie terug op het voedingshoofdstuk?

Liefs,
Jerney

6 gedachtes over “Mijn voedingsverhaal: als moedermelk niet meer het beste is

  1. Sabien zegt:

    Oh my, wat een herkenbaar verhaal. Na 2 maanden kolven ook de handdoek in de ring, te weinig productie. Ik zou willen dat wij in het begin op allergene voeding overgestapt waren, zou een hoop gehuil en krampjes wellicht hebben kunnen voorkomen, maar goed dat is achteraf. En ik weet 1 ding zeker: bij een eventuele 2e ga ik twee weken bv proberen en als ik dan geen productie heb en weer verdoemd ben tot dat eeuwige kolven, dan stop ik. Wat was dat kolven zwaar zeg, zo zonde van die kostbare tijd! Enne je doet het fantastisch, boks!!

    • Jerney zegt:

      Hihi thanks voor je reactie, Sabien! Ik kan me goed voorstellen dat je het bij een tweede nu anders aan zou pakken. Borstvoeding geven is heel bijzonder en speciaal, maar het moet wel werken voor zowel de kleine als mama! Maaruh, jij doet het ook fantastisch hoor! 🙂 Boks back!

    • Jerney zegt:

      Hihi lief meid! Ik weet dat ik er alles aan gedaan heb, dat maakt ook dat ik er trots op kan zijn. Maar aangezien opgeven voor mij niet snel een optie is, blijft het nemen van zo’n besluit moeilijk. Maar het is goed zo! Jij bent ook een top mama! X

  2. Jantien zegt:

    Jeetje wat vervelend dat het na zoveel energie niet is gelukt met de bortvoeding.
    Ik heb zelf 5 maanden borstvoeding gegeven. Het kwam bij mij ook niet op gang en moest ook kolven en bijvoeden. Gelukkig ging het na twee weken goed. Al wilde de kleine meid niet makkelijk aangelegd worden. Ik vond die eerste periode zwaar. Voeden aan de borst, flesvoeding geven, afkolven.. en dat elke 3 uur. Je wordt behoorlijk geleefd. Toen ze beter dronk werd dat kolven minder.
    Ik vond het ook zwaar om te werken en daar te kolven. Ik heb altijd maar een pauze van een 45 minuten, om dan ook te kolven vond ik best pittig. Na 5 maanden werd de melkproductie minder en zijn we overgegaan naar kunstvoeding.
    Ik vind het knap dat je je gevoel hebt gevolgd en gestopt bent met borstvoeden. Je moedergevoel laat je niet zomaar in de steek gelukkig.

    • Jerney zegt:

      Wat knap dat je het zo lang hebt volgehouden Jantien, ondanks dat het niet makkelijk op gang kwam. Het volgen van mijn gevoel vond ik in deze heel lastig, maar uiteindelijk gaat het niet om mij maar om de kleine man. Ik ben blij dat ik daar nuchter naar heb kunnen kijken en deze keuze heb gemaakt. Uiteindelijk wil toch iedere moeder het beste voor zijn of haar kind! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *